Konsept Bİlgİsİ

Evin en alt katındaki kapıyı kimse açmazdı.
Çünkü o kapı… içeriden kilitliydi.

Yeni taşındıklarında emlakçı özellikle uyarmıştı:
“Mahzene inmenize gerek yok. Zaten boş.”

Ama ilk geceden sesler başladı.
Yavaş… sürünen… ıslak bir nefes gibi.

Üçüncü gece, dayanamayıp kapının önüne gittim.
Kapı kolu buz gibiydi.
Oysa içeriden sıcak bir hava geliyordu.

Ve fısıltı.

“Geç kaldın…”

Kalbim deli gibi atarken kapıyı ittim.
Bu kez kilitli değildi.

Merdivenler aşağı doğru uzuyordu.
Duvarlarda eski çocuk çizimleri vardı.
Hepsi siyah boyayla karalanmış yüzler.

En dipte tek bir ampul yanıp sönüyordu.

Ve yerde…
Bir sandalye.

Sandalyede oturan şey sırtı dönük haldeydi.
Saçları yerlere kadar uzanıyordu.

Tam geri dönecekken o şey konuştu:

“Ben yukarı çıkamıyorum.
Ama sen artık aşağıdasın.”

Ampul patladı.

Karanlıkta, arkamdaki kapının kapandığını duydum.

Şimdi yukarıdan gelen ayak seslerini dinliyorum.
Yeni biri taşınmış olmalı.

Ve o kapı…
Yine içeriden kilitli. 😈